YAZARAK GÖRMEK

 İnsan eskileri mi özlüyor yoksa eskiden var olan insanlığı mı özlüyor? Bence bu soruların cevabı kişiden kişiye değişir. Ama bana göre her ikisi de birbiriyle bağlantılı olduğu için ikisini de özlüyor. Hani bazen eskiden yaşanan bir olayı hatırlayınca insan der ya "Şimdi ki aklım olsaydı." Aslında zaman geçtikçe insanın düşünceleri ve olaylara karşı verdiği tepkiler de değişiyor. Bu nedenle her yeni gün yeni bir ben olarak karşımıza çıkıyor. Eski ve yeni tezatlığı yıllardır süregelmekte ve devam etmektedir. Büyüklerimizin de şöyle bir sözü vardır: "Nerede o eski bayramlar." Yani sadece düşünceler ve kişilik yönüyle kalmıyor insan bayramın bile eskisini istiyor. Her şey sadeyken, basitken, beraberken anlamlı olduğunun bir kez daha farkına varılıyor. Ben de isterdim ki her şey ilk zamanlarda ki olduğu gibi kalmalı. Ama görüyorum ki ne insanlar ne bayramlar ne de düşünceler ilk zamanlarda olduğu gibi kalmıyor. Yaşayarak öğrenmiş oldum. Zaman sanki tren yolcular da bir...

 Merhabalar. Bu blogumda bir yerleri tanıtmayacak ve tavsiye vermeyeceğim. Daha çok duygulardan, hislerden, tecrübelerden, hayattan bahsedeceğim.     Hayat, karmaşa silsilesidir. İçinde ne ararsan vardır. Bir dakika önce gülerken bir dakika sonra ağlayabiliyor insan. Ya da hayatın cilvesi mi desem ne desem bilemedim. Yaşanmışlıklar da insanlara bir adım attıran ya da bazen olduğu yerde saydıran deneyimlerdir. Ama bazen olduğun yerden saymak da insana çok şey katıyor. Bir sonraki adımını daha dikkatli atmanı sağlıyor. Ya da aynı şeye adım atmamanı.       Kısaca hayat, yaşanmışlıklar, duygular, hisler insanı insan yapan şeylerdir. Bazen emin adımlarla ilerleyip bazen de hata yapıp tökezleyerek insanlığımıza insanlık katmaya devam ediyoruz. Tabii insanlığa insanlık katarak devam etmek büyük başarı. Değilse ilerlemek sadece kelimede kalır. Hayata geçirilmez. Biz kelimede kalmayarak hayata geçirerek ilerlemeye devam edelim;)